EN
“Lieve Kauwenberghs’ paintings blur the fluid line between figurative representation and abstract expression. From her background as a landscape architect, her artistic perspective has shifted from a distant, analytical view to one from within, from the inside out. In her recent master’s dissertation, she explained that her perspective and oeuvre was inspired by the myth of the nymph Syrinx. As depicted in Ovid’s Metamorphoses, Syrinx is pursued by the lustful god Pan. She manages to escape his advances by asking the nymphs to transform her into a river reed along the water’s edge. When Pan is among the reeds, he lets out a sigh, which draws music from the reeds, and he proceeds to craft the reeds into a flute. In her work, Kauwenberghs forces the viewer (and herself) into the reeds, into that transitional zone or pool of continuous change.
The struggle against metamorphosis explored by (Elias) Canetti opposes a natural, organic state of being, namely, one of constant evolution or transition. Everything should stay exactly as it is because only then one secures a position of power; only then can unpredictable changes be avoided. This reflects the power dynamic between humans and landscapes, particularly in the Anthropocene era, where human influence dominates nature, determining what it looks like, what can and cannot grow there, and which species are allowed to exist. The destructive power of the Anthropocene is becoming increasingly evident. Times are changing and we feel thrust into the midst of a transitional moment. Truths are being questioned. The Anthropocene is coming to an end but has not yet found its new form.
‘In this new century however, we are starting to look in-between and from within.’ - Lieve Kauwenberghs”
Text Tamara Beheydt. From the edition Gegrond, Emile Van Dorenmuseum, home of landscape & art. D/2024/11185/01
NL
“De schilderijen van Lieve Kauwenberghs bevinden zich op een fluide grens tussen figuratie en abstracte expressiviteit. Vanuit haar achtergrond als landschapsarchitecte transformeerde haar artistieke blik van planmatig, neerkijkend, naar een perspectief middenin, van binnenuit. In haar recente masterscriptie vindt ze aansluiting bij de mythe van de nimf Syrinx voor haar denken en oeuvre. Zoals Ovidius het in zijn reeks Metamorfosen opneemt, wordt Syrinx achternagezeten door de god Pan, die haar begeert. Zij kan aan hem ontsnappen door, na een smeekbede aan het adres van de waternimfen, op de grens tussen land en water in riet te veranderen. De zucht die Pan vervolgens in het riet slaakt, brengt klanken voort, en hij maakt van het riet een fluit. In haar werk duwt Kauwenberghs de kijker (en zichzelf) middenin het struikgewas, in die transitiezone of poel van continue verandering.
Het verbod op metamorfose waarover (Elias) Canetti schrijft, keert zich tegen een natuurlijke, organische staat van zijn, namelijk in constante wording of transitie. Alles hoort te blijven zoals het is, want alleen zo is er zekerheid van een bepaalde machtspositie en worden onvoorspelbare wisselingen maximaal vermeden. Dit kunnen we vertalen naar de machtsverhouding tussen mens en landschap in het antropoceen - de mens neemt de controle, domineert het landschap, hoe dat eruit ziet, wat er wel of niet groeit en welke soorten er nog mogen bestaan. Dat dat antropoceen destructieve gevolgen kent, blijkt steeds duidelijker. De tijden zijn in evolutie. Aan alles voelen we dat we middenin een overgangsmoment leven. Waarheden staan op de helling, het antropoceen bereikt een einde, maar heeft nog niet helemaal een nieuwe vorm gevonden.
‘In this new century however, we are starting to look in-between and from within.’ - Lieve Kauwenberghs”
Tekst Tamara Beheydt. Uit de uitgave Gegrond, Emile Van Dorenmuseum, huis van landschap en kunst. D/2024/11185/01